Unio pictorum 433
 
Zdjęcie: Anna Maria Łabęcka, Unio pictorum.
 
Unio crassus 789
 
Zdjęcie: Alexander Mrkvicka, Unio crassus, Słowenia, CC BY-SA 3.0

Nazwa gatunkowa: Unio spp.

Nazwa polska / nazwa handlowa / nazwy odmian barwnych: skójka. W Polsce występują Unio pictorum - skójka malarska, Unio crassus - skójka gruboskorupowa, Unio tumidus - skójka zaostrzona.

Występowanie geograficzne:

Unio pictorum - cała Europa

Unio crassus - Europa (zagrożony wyginięciem). 

Unio tumidus - cała Europa oraz tereny za Uralem (w Polsce pospolity).

Muszla: składa się z dwóch symetrycznych części w kolorze ciemnobrązowym lub ciemnooliwkowym (może przechodzić w kolor brudnej żółci). Posiada liniowe żłobienia, które rozchodzą się koncentrycznie od wierzchołka muszli.

Unio pictorum - wielkość do 10 cm, muszla owalna wydłużona 

Unio crassus - wielkość do 7,2 cm, muszla o kształcie owalnym - lekko kwadratowatym, grubościenna i masywna 

Unio tumidus - wielkość do 10 cm, muszla jajowata.

Ciało: jasne.

Długość życia: wszystkie gatunki żyją w przedziale 8-15 lat.

Typ środowiska: słodkowodny - rzeki i jeziora o dnie mulistym lub mulisto-piaszczystym, głównie w płytkiej wodzie do około 3 m.

Wymagane parametry wody: gatunki bardzo wrażliwe na skokowe zmiany parametrów wody. Należy je aklimatyzować kropelkowo. Ponadto małże te są bardzo wrażliwe na preparaty, leki, nawozy i wszelką chemię akwariową. Wymagają dobrej jakości wody.

Temperatura: optymalnie 10-26°C. W naturze wszystkie gatunki znoszą szerszy zakres temperaturowy.

Zalecany minimalny litraż: 100 l. na jednego osobnika.

Zachowanie: Unio spp. to mięczaki, które potrafią się przemieszczać w bardzo ograniczonym zakresie za pomocą nogi. Na dnie mulistym lub piaszczystym widać wówczas ślad w postaci liniowego złobienia. Zwykle są to krótkie odcinki od kilkudziesięciu centymetrów do dwóch metrów. Potrafią się zagrzebywać w podłożu. Zwierzęta te rozchylają muszlę w celu pobierania pokarmu, który odfiltrowują z wody. Należy zapewnić im spokój - inne zwierzęta nie powinny ich naruszać, gdyż będzie to doprowadzać do tego, że będą cały czas zamknięte i najpewniej umrą z głodu. Jako towarzystwo należy dobrać im ryby, które żyją np. w toni wodnej lub przy powierzchni (nie przebywając przy dnie). Małże te wymagają miękkiego dna aby swobodnie się przemieszczać (mają trudności z chodzeniem po kamieniach). W akwarium znajdą sobie odpowiednie miejsce z właściwym prądem wody. Na dnie nie należy ustawiać zbyt wielu przeszkód (drewno, dekoracje rośliny, kamienie), gdyż będą uniemożliwiać im swobodne poruszanie. Małże powinny być przynajmniej częściowo osadzone w podłożu z otworem skierowanym do góry.

Dieta: Unio spp. to mięczaki filtrujące, których karmienie w zbiorniku akwariowym jest dosyć problematyczne. Małże odfiltrowują pokarm z wody: pierwotniaki, glony - np. Euglenophyta spp. (odpowiedzialne za zielony zakwit wody), bardzo drobny zooplankton oraz pył organiczny. W akwariach można podawać im pokarm w postaci zawiesiny (pokarm suchy starty na proch i wymieszany z wodą - np. spirulina, roztarte pokarmy sztuczne itp.). Należy wkraplać je pipetą w okolice małża w odległości kilku centymetrów od niego tak aby nie zdążył się on zamknąć (fluid wkrapla się w taki sposób aby płynął z prądem wody w kierunku małża). Karmienie powinno odbywać się kilka razy dziennie o równych odstępach czasowych.

Rozmnażanie: nie możliwe w akwariach amatorskich. Dojrzałość płciową osiągają osobniki o długości muszli wynoszącej ok. 3 cm. Rodzaj Unio spp. jest rozdzielnopłciowy, natomiast dymorfizm płciowy jest raczej niezauważalny (większe samice mogą mieć bardziej pękate muszle). Samce wypuszczają plemniki do toni wodnej. Samice zasysają je do płatów zewnętrznych skrzeli, gdzie znajdują się jaja, które są tam zapładniane. Następnie wyklute larwy (glochidia) są inkubowane w skrzelach samicy przez kilka miesięcy po czym są wypuszczane w toń wodną. Dryfując glochidia są zasysane przez skrzela ryb, gdzie następnie się przyczepiają i otaczają cystą (może to się odbywać także na płetwach czy nozdrzach ryb). Larwy małża defakto pasożytują na rybach przez następnych kilka tygodni. Po tym okresie cysta pęka a młode małże opadają na dno i odtąd żyją na dnie stopniowo przekształcając się w dorosłe osobniki. 

Uwagi: Unio crassus w Polsce jest niezwykle rzadki i objęty ochroną gatunkową.

We use cookies

Na naszej stronie internetowej używamy plików cookie. Niektóre z nich są niezbędne dla funkcjonowania strony, inne pomagają nam w ulepszaniu tej strony i doświadczeń użytkownika (Tracking Cookies). Możesz sam zdecydować, czy chcesz zezwolić na pliki cookie. Należy pamiętać, że w przypadku odrzucenia, nie wszystkie funkcje strony mogą być dostępne.