Homar europejski 467

Zdjęcie: Bart Braun, Homarus gammarus.

Homary to słonowodne skorupiaki, bardzo blisko spokrewnione ze słodkowodnymi rakami. Reprezentowane są przez rodzine liczącą około 150 gatunków. Obie grupy tych zwierząt są zresztą bardzo do siebie podobne z wyglądu.

Homary posiadają (tak jak raki) głowotułów, odwłok z telsonem (rozkładaną płetwą odwłokową), kilka pary odnóży krocznych, jedna parę szczypiec, czułka (anteny), oczy na słupkach. Zwierzęta te mają dosyć duże znaczenie kulinarne, zalicza się je do owoców morza. Ich mięso jest dosyć drogie i wysoko cenione przez konsumentów. Homary w renomowanych restauracjach podaje się w całości. Ten typ pożywienia najbardziej popularny jest zwłaszcza w USA i krajach południowej Europy (Francja, Hiszpania, Portugalia, Włochy).

Homar 456

Homarus americanus w formie potrawy kulinarnej.

W akwarystyce homary mają niewielkie znaczenie. Dwa najbardziej znane gatunki - Homarus americanus (homar amerykański) i Homarus gammarus (homar europejski) są dosyć dużymi zwierzętami, które z racji swoich gabarytów i potrzebnej przestrzeni do życia częściej spotykane są w oceanariach niż w domowych akwariach. Homar amerykański może osiągnąć długość do 60 cm, natomiast europejski do 50 cm. W zasadzie jednym z niewielu homarów dostępnych w obrocie akwarystycznym jest Munida sp. który z wyglądu bardziej jednak przypomina kraba niż typowego homara.

Kliknij, aby przejść do opisu Munida spp.

Natomiast znanym pokarmem akwarystycznym jest ikra homara, którą można zakupić w postaci mrożonej. Zawiera białko, tłuszcze, aminokwasy i witaminy, stanowiąc bardzo wartościowy pokarm dla innych zwierząt akwariowych. Oba wymienione gatunki są bardzo do siebie podobne w budowie, natomiast wyraźnie różnią się ubarwieniem. Homar amerykański jest barwy czerwono-brązowej, natomiast homar europejski jest szaro-niebieski a jego szczypce odznaczają się kolorem fioletowym, bordowym lub brązowym. Oba gatunki bytują głównie na głębokościach 3-50 m. preferując zwykle twarde podłoża skalne lub gruzowiska. Żywią się przeważnie pokarmem mięsnym - mięczakami, drobnymi organizmami, padliną, dennymi rybami. Są aktywne głównie w nocy i wtedy zwykle wychodzą ze swoich kryjówek w celu żerowania. Prowadzą samotniczy tryb życia, łącząc się jedynie na czas tarła. Dojrzałość płciową osiągają w czwartym roku życia, samica nosi zielone jaja o średnicy 1 mm w liczbie kilkuset sztuk pod odwłokiem przez kilka tygodni, po czym następuje wyklucie larw. Spośród wylęgu tylko niewielka część ma sznsę dozyc dorosłości - szacuje się, że jest to zakres 0,1-0,5% ogółu.

Tekst: Tommy Aquario

We use cookies

Na naszej stronie internetowej używamy plików cookie. Niektóre z nich są niezbędne dla funkcjonowania strony, inne pomagają nam w ulepszaniu tej strony i doświadczeń użytkownika (Tracking Cookies). Możesz sam zdecydować, czy chcesz zezwolić na pliki cookie. Należy pamiętać, że w przypadku odrzucenia, nie wszystkie funkcje strony mogą być dostępne.